Ne ararsan yok, var olanlarsa insani güzelliğimiz…

 

Vilayet olduk da ne oldu?

 

 

Güneydoğu’nun incisi, Türkiye’de yeri bilinen iki sahabeden birisi olan Safvan Bin Muattal ve Dünyanın 8’inci Harikası Nemrut Dağı’nı bünyesinde barındıran Adıyaman'ın İl oluş tarihi yani 1 Aralık...

 

Haber-Yorum: Naif Karabatak

 

Güneydoğu’nun incisi, Türkiye’de yeri bilinen iki sahabeden birisi olan Safvan Bin Muattal ve Dünyanın 8’inci Harikası Nemrut Dağı’nı bünyesinde barındıran, Perre Antik Kenti, Kahta Kalesi, Karakuş Tepesi ve Dünyanın önemli barajları arasında yer alan Atatürk Barajı’na sahip olan Adıyaman, bugün il oluşunun 56’ıncı yılını kutluyor ama il olarak değil, “büyük bir köy, büyük bir kasaba, büyük bir ilçe” olarak, asla il olarak değil…

 

 

Adıyaman, 1954 yılına kadar Malatya’nın ilçesiydi. 1 Aralık 1954 tarihi, Adıyaman’ın ilçeden vilayete dönüş günüdür. O günden bu güne tam 56 yıl geçmiş. Peki ne değişmiş?

 

Bütün önyargılardan arınarak, arkamıza dönüp baktığımızda nelerin değişip, nelerin yerinde saydığını çok net görebiliyoruz. Elbette bazen kârlı, bazen zararlı çıktığımız yönler var ama halen “sahipsiz”iz, halen “yalnız”ız, halen “yoksun”uz, halen “yoksul” ve “çaresiz”…

 

Nemrut’u Malatya’ya kaptırmamak için verdiğimiz mücadele, Nemrut’tan turizm girdisi sağlamaya dönük çabaya yenik düşüyor.

 

Bir ilçemizi ve onlarca köyümüzü verdiğimiz Atatürk Barajı’na “bizim” bile diyemiyor, Şanlıurfa’nın nimetini yemesine kös kös bakıyoruz, acınarak, yutkunarak, hayıflanarak…

 

Sanki kentleşmede farklı mı, alt yapıda, üst yapıda, hatta kültür ve sanatta, farklı mı?

 

Bazı yöneticilerin, siyasilerin, seçilmişlerin “lüks” gördüğü her şeye muhtaçtı Adıyaman, Adıyaman insanı, Adıyaman’da yaşayan herkes.

 

Yıllarca “büyük bir köy” statüsünden asla uzaklaşamadı. Sonra “orta halli bir ilçe” daha sonra “büyük bir ilçe” ama asla “il” olamadı, asla bir kentte bulunanlar Adıyaman’da olmadı, Adıyaman’a çok görüldü.

 

Nelerimiz yok diye sıralamaktansa, nelerimiz var diye sıralasak daha kısa sürede anlatabilirdik. Adıyaman’da yok, yoktu çünkü…

 

Sosyal hayatı sıfıra yakın Adıyaman’da, hep öyle kalması için de çok büyük uğraş veren yöneticiler gördük…

 

Ekonomisi hiç ayağa kalkmadı, kalkacağı zaman da hep kaptırdık birilerine, hatta peşkeş çekmeye bile çalıştık, Nemrut’u komşu ile “verelim de kurtulalım” diyen yönetici ve siyasiler gördük…

 

“Kültür” ve “sanat” zaten bize lükstü. Ne yazarımıza sahiplendik, ne çizerimize, ne ressamımıza, ne de ses sanatçımıza veya başka sanat dalıyla uğraşanlara. Adıyaman’ı tanıtacak, Adıyaman’ı dünyaya duyuracak, gelecek nesillere önemli eserler bırakacak aydınlarımızı “yük” olarak gördük, köşe bucak kaçtık onlardan. Bırakın destek olmayı, köstek olmak için bile her yolu denedik…

 

Neler yaptık neler?

 

Büyüyen, gelişen üniversiteyi, iyi hizmet sunan hastaneleri, kırık dökük asfalt yolları, hep oynamaya başlayan parke kaldırım ve kilitli taşları, gelin mumu gibi yanan ışıkları, uyduruk kıytırık parkları, son yıllarda artan modern binaları, önünden bütün imkânları alınan çalışkan insanları ve asla “kabuğunu kırmaya gücü yetmeyen” siyasileriyle şekillenen bir kent olmaktan öte nedir Allah aşkına, Adıyaman dediğimiz bu güzelim kent?

 

Başına vurup ekmeği alınan ama asla sesi çıkmayan Adıyaman’ın her zaman “sahipsizlik” yakınması oldu. Her zaman “bize kimse sahip çıkmıyor” dendi, sahip çıkmak isteyenlere de “siyasi oyunlarla” asla fırsat verilmedi.

 

56 yıldır bir bakan çıkaramadık, genel müdür ve daire başkanı gibi bürokratlarımız da bir elin parmaklarını aşmadı.

 

Gelen çaldı, giden çaldı veya öyle dendi. Çalmayıp çalışanların başına ise çorap örüldü. Cebini doldurmaktan “hizmet” etmeye fırsat bulamayanların bize reva gördüğü dar alanda kısa paslaşmalarla hayatımızı idame ettirmeye çalışıyoruz.

 

Köprümüzü aldılar ses etmedik, barajımızı aldılar ses etmedik, petrolümüzü aldılar ses etmedik, turistik mekanlarımızı bile komşular parsellediler ses etmedik, tütünümüze kota getirdiler ses etmedik, Sümerbank’ımızı yok pahasına sattılar ses etmedik, Tekel’imizi talan ettiler ses etmedik, Adıyaman çiftçisinin tek geçim kaynağı tütünle can damarımızı kestiler ses etmedik, teşvikte “siz çok kalkınmış bir ilsiniz” dediler, şaşırdık cebimize baktık tam takır, kuru bakırdı…

 

GAP Eylem planında, Kalkınma Ajansında, KOSGEB’te ve daha birçok önemli projede Adıyaman’a, hep solda sıfır muamelesi gördü ve buna razı olan yönetici ve siyasiler gördük.

 

Gayri Safi Milli Hasıla bizi hiç sevmedi; paramız yoktu, bankamız çoktu. Bankalar paramız için bize bakmıyor, verecekleri borcun hesabını yapıyordu.

 

Bütün bunlara rağmen memleketini seven insanların sesi çıkmaya, sorgulamaya başladılar. Basın bunlardan birisiydi, sivil toplum örgütleri ve bazı siyasiler…

 

Bütün bu insanlarımızın sesi çıktı ama gür olmaması için de birileri tamtam çalmaya başladı, sesimiz gürültü arasında kaybolup gitti.

 

Ve biz Adıyaman’da “vilayet oluşunun 56. yılını coşkuyla kutlama” masalları uydurma peşindeyiz. Öyle bir masal ki, artık “coşku” sözünü de çıkarıp, sadece “kutluyoruz, kuru kuruya, neyi kutluyorsak!

 

Halbuki, bütün bu yokluklara ve yoksunluklara rağmen, Adıyaman, bölgenin en huzurlu, en şirin, en yaşanılası illerinden birisi. Bunda elbette kentin “olmayan” imkânları değil, insanlarının güzelliği en büyük etkendir. Yoksa ne bürokratlarıdır bunu sağlayan, ne siyasileri, ne de “seçilmiş” insanları…

 

Bize “ufku açık yönetici” gelmedi, “ufku açık” siyasimiz de pek olmadı. İtiraz edeceklere cevabım hazır…

 

Modern otogar yapan oldu da biz mi karşı çıktık, kültür sitesi inşa edelim dediler biz mi “nıck” ettik.  Koca koca konferans salonları yaptılar biz mi yok dedik. Devasa alışveriş merkezleri yaptılar da biz mi önüne engel koyduk, tren geldi biz mi geri yolladık, tramvay yaptılar biz mi parçaladık, belediye otobüsü aldılar biz mi sefere koydurmadık, minibüsle yetineceksiniz dediler ses mi çıkardık, koca koca parklar yapacaklardı da biz mi hafriyatın önüne dikildik, geniş caddelere, modern kaldırımlara, devasa iş merkezlerine biz mi engel olduk?

 

Yok biz hiçbirisine engel olmadık, çünkü engel olacağımız hizmeti yapan çıkmadı. Günü kurtaran, gideni aratan, gelenin de umut olmadığı bir şekilde yaşadık.

 

Örnek alınacak yöneticilerimiz de yoktu. Gelen günü kurtarmış, üç beş cilalı işle hizmet yaptığını ballandıra ballandıra anlatmıştı.

 

Dönüp arkaya baktığımızda, eğer hepsi dedikleri kadar hizmet etmiş olsaydı Adıyaman şimdiye Paris olmuştu diyeceğiz ama bunu bile diyemiyor, kimseyi yalanlamama adına susuyor ve 56’inci yılımızı kutluyoruz…

 

Hadi bir kez daha kutlu olsun…

 

www.gazeteadiyaman.com

 

ETİKETLER : Adıyaman İl 1 Aralık Nemrut Dağı Safvan Bin Muattal