FotoluYORUM

 

Bir Zamanlar Posta Kutusu Vardı

 

Bir zamanlar hayatımızda çok önemli yeri olan posta kutuları şimdi kendi kaderine terk edilmiş durumda.

 

 

Kimi çöp kutusu olarak kullanılıyor, kimisi ise bir köşeye atılmış vaziyette.

 

Bir zamanlar “bak postacı geliyor selam veriyor, herkes ona bakıyor merak ediyor” diyerek bir umutla postacının bize uzaklardan haber getireceğini düşler, onun yolunu gözlerdik.

 

Bin bir umutla sarılırdık kâğıda kaleme. Uzakları yakın eden, sevdiklerimizden bize haber verendi mektuplar. Özenle yazar, adeta yüreğimizi kâğıda dökerdik. Sonra da zarfa koyar, üzerine adresini yazar, posta kutusuna atardık ve beklemeye başlardık postacıyı…

 

Postacı bize haber getirecekti. Sevdiklerimizden iyi haberler getirecek, sevda dolu mektupları kapımıza yığacaktı. Düş bu, kolay mı?

 

Şimdi ise postacı ancak borç zarfını elimize tutuşturur oldu. İlla da resmi ve soğuk yazışmaların olduğu yine soğuk zarflar eşliğinde… Zaten kimse mektup da yazmaz oldu. Telefon çıktı mertlik bozuldu. 120 karakterli mesaj hanelerine yazmaya çalışıyoruz duygularımızı. Bilmem kaç bin mesaj bedava kampanyalarına katılıyoruz, hatta görüntülü konuşmaya geçmeye hazırlanıyoruz. Ama hiç birisi mektubun verdiği sıcaklığı bize sunmuyor, yüreğini mektup kadar açan yok. Mektup hayatımızdan gitti, yerine çok daha güzelleri geldi belki ama o sıcaklık yok.

 

Fotolayan ve Yorumlayan : Naif Karabatak

 

 

ETİKETLER :