Naif Karabatak Yazdı

 

PKK’nın Gizlenen İki Şartı

 

Bir süredir “devlet PKK’yla görüşme yapıyor mu, yapmalı mı, yapmamalı mı” türü tartışmalar yaşanıyor. Bir yandan da “Her ülke, kendisine tehdit olanlarla hem mücadele eder, hem de görüşür” deniyor. Hatta Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın dediği gibi “MİT niye var?”

 

Haklı da, istihbarat örgütlerinin bilgi toplama faaliyetinden daha çok, olabilecekleri önlemeye dönük girişimleri yaptığı da biliniyor.

 

Hem “PKK’yla devlet görüşmez” denince, ülkemize ve insanımıza bir katkı mı sunuluyor? Böylece şehit sayısında azalma, dağa çıkan insanların ölümünde artma mı yaşanıyor? Hiçbir görüşme olmayınca, “burun kıvırıp” , “ben seni muhatap almıyorum” dediğinde, ülkenin her bir yanı çok daha güvenli hale mi geliyor?

 

Öyleyse en mantıklısı hem mücadele etmek, hem de görüşmelerle mücadeleye katkı sunmaktır. Ve tabii ki, mücadeleyi sadece silah olarak düşünmeden…

 

İnsanlar her şeyin en güzeline layıktır. Bu layık olma, bölgeye, kente, kasabaya göre değişiklik göstermez. En ücra köşede yaşayanla, bir diğer tarafta yaşayanın bir farkının olmadığının anlaşılarak, “ayrım” yapmadan hizmetin gitmesi, “sahiplenmenin” olması gerekir.

 

Bu ülke “bir avuç azınlığın” malı olmadığı gibi, “belli bir siyasi görüş” veya “belli bir inanca mensup” olanların da değildir.

 

Bu ülke, üstünde yaşayan, her fikirden, her düşünceden, her inançtan ve her etnik kimlikten insanlarındır. Dili, dini, rengi, ırkı veya başkaca bir özelliği, bu haktan mahrum olmasını gerektirmez.

 

O zaman devlet, kendi insanı için her şeyin en iyisini yapmaya uğraşırken, doğu ve güneydoğuyu bir kenara atamaz.

 

Özgürlükler, bir kesime çok fazla, bir başka kesime daha az verilemez…

 

Aslında bütün bunları hepimiz biliyoruz ama “kendimiz dışında” birisine özgürlük talebi olduğunda “cebimizden veriyormuş” gibi pinti davranabiliyoruz. Oysa hiç kimse kaşı kara, gözü ela diye bir takım haklara sahip olmuyor.

 

Demokratik açılım, bu nedenle çok önemli.

 

Ancak, demokratik açılım, “kandan beslenen” ve siyaseten nemalananların ekmeğine yağ sürmüyor. Herkesin eşit olması, herkesin mutlu durması, herkesin barışık olması bazılarının işine gelmiyor.

 

Bu nedenle de kimi terör olsun diye uğraşır, kimi terörü bitirmeye çalışır, kimi de “kendisine lazım olduğu zamanda” terörün artmasından memnuniyet duyar.

 

PKK, 30 yıldır bu ülkenin başına bela olan bir terör örgütüdür. Çıkışının nasıl olduğu, “kimlerin kurduğu”, zaman zaman “kimlerin desteklediği” veya “kimlerle dirsek temasında bulunduğu” aslında çok da önemli değil. Önemli olan, PKK şu anda huzur bozmakta, gencecik insanlarımızı toprağa gömmekte, anaların gözyaşı sel olmakta, evlatlar yetim, gelinler dul kalmaktadır.

 

Öyleyse her şeyden önce “kanın durdurulması” esas olmalıdır.

 

Kuru kuruya milliyetçilik damarı kabaranların, olaya faşist çerçeveden bakanların veya “anlaşmaya” karşı çıkanların mutmain olmasından öte bir şeydir bu.

 

Anaların ağlamasını istemiyorsanız, karşılıklı fedakârlıktan da kaçınmayacaksınız demektir. Hiçbir anlaşma “tek taraflı kazanca” dönüşemez. Her iki tarafın da “kızılcık şerbeti içerek” dahi olsa kabullenemeyeceği ama evet diyeceği konular olacaktır.

 

İşte PKK gibi örgütlerle görüşmeler, bu çerçevede her zaman yapılıyor. Bu da aslında çok gizli bir şey değil.

 

Kötü olanı Ergenekon gibi yapılanmaların dirsek temasıyla ülkenin sürüklenmek istediği yerdir.

 

Diğeri, barışa giden yolda bazı tavizler vermek, bazı kazanımlar elde etmek ve en önemlisi de insanlarının burnunun kanaması için tedbirler almaktır.

 

***

 

Bugünlerde PKK ile devlet arasında bir arabuluculuk görevi üstlenildiğini biliyoruz.

 

PKK vekâletini Celal Talabani’ye vermiş. Ülkemiz adına ise Mesut Barzani’nin konuştuğunu tahmin ediyoruz. Irak’la yoğun trafiğin bu nedenle olduğunu da biliyoruz.

 

Peki çantalarda neler var?

 

PKK’nın Türkiye’den istediği, Türkiye’nin PKK’dan isteklerinin olması doğaldır. Türkiye’nin belki de tek isteği silahların bırakılmasından başka bir şey değildir.

 

Ama PKK, bunun için şartlar öne sürüyor. Bu şartlar dört ana başlıkta toplanıyor. Ancak öne sürülen dört şart var diye dördünün de olduğu gibi kabul edileceği anlamına gelmiyor. Adı üstünde pazarlık…

 

İlk ikisini öğrendik…

 

Birincisi; genel af ilan edilmesi isteniyor. Tıpkı Rahşan affı gibi…

 

İkincisi ise yeni yapılacak anayasada “Kürt” kimliği”nden bahsedilmesi…

 

Ama iki şart daha var…

 

Bu iki şart kamuoyundan gizleniyor. Nereye kadar gizlenecek bilemem ama bu yazıdan sonra gizlenmeyeceği açık. Peki kaynağım sağlamı? Sağlam olmazsa buraya yazmam.

 

PKK üçüncü olarak Abdullah Öcalan’ın “ev hapsi”nde tutulmasını istiyor. Hatırlarsanız geçen günlerde, önce Genelkurmay Başkanı, ev hapsinin vicdanları yaralayacağını söylemişti. Sonra Adalet Bakanı “elektronik kelepçe”den bahsetti. 2012’de bazı suçlar için “evde ceza çekme” dönemi başlayacak.

 

Dördüncü olarak da PKK’nın isteği; Demokratik özerklik. Demokratik Toplum Kongresince ilan edilen Demokratik Özerkliğin uygulanabilir olması isteniyor. Bunun da ülkeden ayrı bir şekilde değil, bazı konularda özerklik şeklinde isteniyor…

 

Bütün bunlarda anlaşılır mı bilemem. Ancak şunu samimiyetimle söyleyebilirim. Bu anlaşmanın olmamasını isteyen iki kesim var. Birinci kesim, halk arasında ve hiçbir art niyeti olamadan, “teröristlerle pazarlık yapılmaz” diyenler.

 

Bir diğerleri, aslında tehlikeli olanı da “terör biterse halimiz nice olur” diyenlerdir ki, bunların süreç akamete uğrasın diye bugünlerde “büyük eylemler” yaparak, suçu PKK’ya atıp, görüşmelerin kesilmesini sağlayabilirler…

 

Tıpkı yıllardır yaptıkları gibi…

 

 

ETİKETLER : Naif Karabatak PKK şart